فصل پنجم : اسلام و توحيد اطلاقى توحيد بدين معنا - يعنى توحيد اطلاقى - از جمله امورى است كه توفيق اثبات آن ، تنها نصيب پيروان آئين اسلام گشته است ، و مذاهب واديان گذشته ، از آن ، محروم بوده‌اند ؛ زيرا ظاهر آنچه از ايشان درباره توحيد به دست ما رسيده ، مقام « واحديّت » است و اين كه خداوند متعال ، آن ذات واجبى است كه تمامى صفات كمال ، در او جمع گشته است . بنابراين ، بالاترين چيزى كه ازمذاهب گذشته وسخنان حكماء الهى درباره توحيد به ما رسيده ، همان است كه در فصل دوم بيان شد . واللَّه يهدي من يشاء إلى صراط مستقيم .